Değişimden Kaçılmaz…
Berzah Güneş

Berzah Güneş

Değişimden Kaçılmaz…

15 Haziran 2019 - 09:03

Timsahların tükürük ve gözyaşı salgılayan bezleri birbirine çok yakın olduğu için avlarını yutmak için kocaman ağızlarını açtıkları zaman tükürükle beraber gözyaşı da salgılarlar. Eski insanlar bunun farkında olmadıkları için timsahın avını yerken ağladığını ve aslında çok duygusal, içli bir hayvan olduğunu düşünmüşler. "Timsah gözyaşları" lafının geldiği yer burasıdır. Bu hikayeyi neden anlattım buraya geleceğim…

Bir yıl önce master derslerimi alırken psikoterapide kişisel gelişim süreçlerinden bahseden bir konu üzerine uzun uzun düşünürken buldum kendimi tam da bugün… Evden ayrılıp başka bir şehre ya da ülkeye eğitim mücadelesi için giden çocuğun yaşadığı kırılmalar, fedakarlıklar, hayatta kalma çabası ve sorumluluğunu yerine getirmeye çalışması bir kişisel gelişim süreci olarak kabul ediliyor. Aile yakınlarından birinin kaybı, aile ve akraba bireylerinin bu yas süreci yaşaması yine büyük bir kişisel gelişim süreci… Şimdi her birimiz arkasına dönüp baktığında bunun gibi kaç nice gelişim evresinden geçtiğini görüyor? Hatta bu verdiğim küçük örnekler hangimize bu da ne ki? Dedirtiyor?

Büyümekte bir kişisel gelişim süreci diyebiliyoruz böylece. Hayata veda edene dek sürecek bir süreç. Bu süreç sonucu çoğunlukla dibe vurmamıza, güven problemleri yaşamamıza, kişilere olaylara negatif bakma ve içimize kapanma gibi travmatik sebepler doğurabiliyor günün sonunda. Bu noktada her türlü sosyal mecrada yazılıp çizilip dilimize pelesenk olmuş bir kavram aklımıza geliyor. ‘Empati.’  

Öncelikle empati olması gereken bir idealdir. Tabii ki iletişim kurarken empatik olmak iyidir, size avantaj sağlar. Ama bu, dünyanın gerçek durumuna karşı sizi körleştirmemelidir. Yani, bizden başka bir bireyin iyiliğini düşünerek ona şefkatle ve iyilikle yaklaşmak çok ideal bir tutum gibi gözükse de gerçek hayatta ne yazık ki hiç de böyle olmaz. Bir kere hiç kimsenin iyiliğini zerre düşünmeyen ve her olaya tamamen kendi çıkarları yönünden yaklaşan tonlarca insan vardır ve her türlü hiyerarşide hep bu insanlar tepe noktalara çıkarak o sistemleri yönlendirir.

Yani biz kendi kişisel gelişimimizin peşinde, kendi küçük dünyamızda olayların içine dalıp gitmiş, üzerine nur topu gibi birde depresyon taşıyorken, atı alan Üsküdar’ı çoktan geçmiş olabilir. Hayat koşusunda empati ne kadar yer alıyor ya da alabilir diye düşünenleriniz olmuştur. İşte bu kadar. Bu sebepten bahsettiğimiz kişisel gelişimlerimiz, büyüdükçe adım adım, önce okulda oyun kavgaları, lisede okulun en popüler kızı ya da çocuğu olma egosu, üniversitede başarı rekabetleri, iş hayatında ast üst hiyerarşisiyle yıllar yılı devam eden bir mesele işte. Kısaca ne timsah gözyaşlarına ne de empatiye ihtiyaç duyacağımız günler geride kaldı. 

Güç, sabır, irade, azim ve disiplin daha gerçek eylem ve duygular artık. Herkese kendi yaşam yolculuğunda ve kişisel gelişimindeki kriz yönetiminde bolca başarılar…

YORUMLAR

  • 0 Yorum
Henüz Yorum Eklenmemiştir.İlk yorum yapan siz olun..

Son Yazılar