Bu hayat benim hayatım... "Kimsenin değil"


Sinek vızıltısından bile korkar hale geldik.

Duygularımızı ifade edemiyoruz.

Hiç bir şeye sevinemiyoruz.

Yaptığımız hiçbir şeyle gurur duyamıyoruz.

Heyecanlanamıyoruz

Hatta ve hatta hiçbir şeyi sahiplenemiyoruz.

Sosyal çevremizdekileri kaybetmekten korkuyoruz.

Ayni sokakta, ayni mahallede yaşadığımız kişilerin baskısından çekiniyoruz.

Onların ağızlarına sakız olacağımızı düşünerek herseyi elimizin tersiyle itiyoruz....

İçler acıs...

Herkesten uzak, kimsenin göremeyeceği bir köşeye geçip sessizce  ve de hayran hayran bakakalıyoruz.

Şüphesiz içimiz gidiyor, belki dolu dolu olan gözlerle akıttığımız damla , damla gözyaşları ile bakıyoruz...

Ne büyük bir işkencedir yahu?

Acaba kaç yüz bin kişi vardır bu işkencenin içinde olup sessizce acı çeken?

Hayvanlar bile duygularını ifade edebiliyor!

Ama böyle hissedince görmemek için gözlerini, duymamak için kulaklarını kapatmak zorunda kaldın.

Yani üç maymunu oynadın...