Çocukta Anne ve Baba Eğitiminin Önemi


Herkese merhabalar,

            Bir çocuk doğduktan sonra sosyal ve fiziksel çevresi ile uyum sağlamak için savaş vermeye başlar. Çocuk bu savaşı verirken yanındaki en büyük destekçileri anne ve babasıdır. Bir çocuk kendini yönetebilmeyi ve kendisini ifade edebilmeyi ailesinden öğrenir. Özellikle anne ve baba çocuğun kişiliğinin oluşmasından çok büyük öneme sahiptir. Anne ve baba çocuğa rol model olur. Çocuk bu rol modeli örnek alır ve anne babasının yaşamını taklit yoluyla öğrenir. Çocuğun bu öğrenme sürecinde sevgiye, güvene yani çevresindekilere inanmaya, bağımsızlığa, diğer bir deyiş ile çocuk büyüdükçe bazı şeyleri kendi başına yapabilmeye ihtiyaç duyar. Çocuğun küçüklüğünden itibaren yaşına, yeteneğine ve cinsiyetine uygun görevler verilmez ise çocuğun güven duygusu pekiştirilmemiş olur. Bu durumda çocuğun bağımlı ve beceriksiz olmasına sebep olur. Çevresine güvenmeyen bir çocuk aldatan, yalancı bir kişi; arkadaş edinemeyip yalnız kalırsa içine kapanık, sessiz ve hayal dünyasında yaşayan bir çocuk olabilir.

            Anne ve babanın çocuğun ihtiyacını dikkate almaları için çocuğun doğumundan itibaren çocuk ile iletişim kurmaları gerekmektedir. Bu iletişim doğumdan itibaren ilk saatlerde başlayan fiziksel beraberlik ve ona bağlı olan duygusal doyum ile kurulur. Annesini emen çocuk annesinin hem beden sıcaklığını hem de teninin kokusunu hisseder. Bunun ile birlikte de ihtiyacı olan duygusal besiyi karşılamış olur. Bu şekilde iletişimin de ilk temelleri atılmış olur. Bu şekilde ihtiyacı karşılanan çocuğun hem kendisine hem de çevresine güven duygusu gelişir.

            Şu bir gerçek ki anne babasından öğüt dinleyerek büyüyen bir anne babada kendi çocuklarına öğüt vererek büyütürler. Unutmamamız gereken en önemli noktalardan biriside şudur; güven ve sevgi dolu bir ortamda büyüyen çocukta ilerde anne veya baba olduğunda kendileride sevecen ve güven veren bir ebeveyn olurlar. Fakat tam tersi olan şekilde anne ve babasından sevgi ve güven alamayan çocuklar kendileri anne baba olduklarından var olan problemi çözemezler.

            Bir çocuğun ailesi ile olan iletişiminin çocuğun dünyasında büyük bir önemi vardır. Anne baba ve çocuk üçgeninde oluşan bir ailede sağlıklı iletişimin olması ve bireylerin birbirlerine duygularını aktarabilmesi çok önemlidir. Durum bu şekilde olursa problem çözmek daha mümkündür. Fakat duyguların birbirine aktarılamadığı ve sağlıklı iletişimin kurulamadığı bir aile ortamı psiko-pedagojik açıdan sağlıksızdır diyebiliriz.

            Köklü ve sabit geleneklere sahip bir ailede büyüyen anne baba bu ortamda öğrendiklerini kendi çocuklarına aktarırlar. Çünkü bu yöntemi öğrenmişlerdir bundan farklı olan daha iyi bir yöntemi öğrenememişlerdir. Bu yüzden kendi anne ve babalarının yapmış oldukları hataları tekrarlarlar.

            Sağlıklı bir iletişimin olduğu ve aile üyeleri arasında sağlıklı ilişkinin olduğu bir ailede problemlerin çözümü daha kolay ve mümkündür. Sağlıklı iletişimin olduğu bir ortamda ise ne ebeveyn kaybeder ne de çocuk kaybeder.

            Peki sağlıklı iletişim nasıl  olmalıdır ?

Bu sorunun cevabı için haftaya görüşmek üzere.

Okuduğunuz için teşekkür ederim.

Hoşçakalın, sağlıcakla kalın…

(Bu yazıyı yazarken Dr. Haluk Yavuzer ve arkadaşlarının yazmış olduğu “Çocuk ve Ergen Eğitiminde Anne ve Baba Tutumları” kitabından yararlanılmıştır.)